Eklektryzujące pióro zobacz obszerne portfolio

usługi intelektualne – LogoSlogan (Tarnów/internet)
prace edytorskie – tworzenie tekstów na zamówienie

- slogany, hasła reklamowe, kontenty dla stron www, opisy produktów i projekty logo
- recenzje, relacje, eseje, felietony, opracowania i teksty okolicznościowe
- administracja stron internetowych (Joomla, WordPress)
- tłumaczenia, korepetycje z jęz. angielskiego (szeroki zakres branżowy)
- nauka brydża sportowego i towarzyskiego (w tym także w jęz. angielskim)

“WIZJE” – Michio Kaku
Jakiś czas temu ukazała się znakomita książka, która pobudzając moją percepcję i imaginację z pewnością pomnożyła moje endorfiny szczęścia. Rzecz zatytułowano: „Wizje, czyli jak nauka zmieni świat w XXI wieku”. Michio Kaku, wybitny uczony, współtwórca teorii strun zebrał na interesujący go temat opinie ponad 150 uczonych, w tym wielu noblistów z wiodących dziedzin dzisiejszej nauki. Lektura przynosi nadzieję i jest więcej niż fascynująca, a dotyczy trzech dziejących się na naszych oczach rewolucji: komputerowej, kwantowej i właśnie biomolekularnej. Choć te światy mocno się dziś przenikają, ze względu na profil „zdrowego Tarnowa” zajmę się głównie prognozami dotyczącymi medycyny XXI wieku. Zacytowane poniżej nazwy podrozdziałów posłużą jako korytarze czasoprzestrzenne do przyszłości:

- osobiste sekwencje nukleotydów
- walka z rakiem czyli naprawa genów
- medycyna molekularna i zjawiska psychosomatyczne
- życie wieczne?
- zabawa w Pana Boga
- po dłuższym namyśle czyli genetyka nowego wspaniałego świata

Stacje:

I. Wkręceni w helisę
II.Bardziej w czasie niż w przestrzeni
III.Radość czy smutek?
IV. W otchłań nas samych
V. Metaczłowiek o wyższej wibracji
VI. Dotknąć absolutu

Emo-asocjacje
„Własnym Okiem Widzę Świat” to emocjonalna ekspozycja foto-odruchów wzrokowych reprezentanta młodego pokolenia czyli widzenia okalających nas spraw, ludzi i rzeczy subiektywnym obiektywem Konrada Słowika. Prosty sugestywny, bo szczery przekaz bez manipulacji dociera wprost, niesie ziarno wyrażone w oszczędnych pixelach bez retuszu. Jeśli Konrad kombinuje to przy ujęciach, a to oznacza, że najpierw szuka ważnych tematów, a dopiero później ustawia kąt patrzenia. Słowicze emocjacje działają natychmiast, rodząc podziw albo sprzeciw wobec światopoglądu autora. Nade wszystko jest On dobrym obserwatorem uprawiającym fotografię socjo-logiczną. Nazwisko Konrad Słowik nie będzie dla mnie obojętne. Z zainteresowaniem będę śledził jego foto-lo-sy spod znaku emoscreamo.
www.inTARnet.pl

1. BHP seksu
2. Stadia seksualnych relacji
3. Zrób sobie dobrze
4. Everest rozkoszy Ernest Graffenberga
5. O!rgazmm
6. Fantazje erotyczne
7. Francuski pocałunek
8. Mit kontra rutyna
9. Seksoterapia
10. Cudownie bajeczny seks
11. Szczera rozmowa
12. Seks dzieciatych małżonków
13. Seks posunięty w latach

Odświeżająca umysł i duszę lokalizacja wystawy w oranżerii zieleniącej się relaksującym kwieciem, z rzeźbą myśl konkretyzującą i Rozenthal’ową, ożywiającą wspomnienia, porcelaną, poszerza znacznie ekspozycyjną formułę. Sprawia, że sztukę chłonie się „naturalnie” i niemal błyskawicznie. W przypadku Czapskiego pomysł się sprawdził tym bardziej, że w takim otoczeniu obrazy jawią się jak „kadry” ciężkim wysiłkiem wyrwane silnej przyrodzie. Ekspozycja odsłania przed zdumionym widzem niełatwy proces twórczy, który Czapski nazywał żmudnym piłowaniem. Był jednym z niewielu artystów, którzy otwarcie podkreślali rolę niepowodzeń malarza czy pisarza. Profesor przypomniał słynną anegdotkę związana z tym problemem. Otóż razu pewnego obaj panowie wyruszyli do Paryża i czekając na jednej ze stacyjek zauważyli kobietę przemyślnie ubraną jakby to sam „Józio” ją tak wystroił, albo żywcem zeszła była z obrazu przez niego jeszcze przecież nie namalowanego. Tak w jakiś przedziwny, transcendentny sposób, przynależała do świata wyobraźni Czapskiego, że uprosiwszy kompana o pozostanie i podróż późniejszym pociągiem, jął ją szkicować. Oddał postać perfekcyjnie uchwyciwszy „tą właściwą chwilę”. Niespokojny marzył całą drogę i Paryża nie mogąc chłonąć powrócił do zaczynu, i zamknąwszy się w pracowni ‘babę” zmalował. Ale tego ciężaru, co szkic potencjalnie obiecywał, już niestety artysta nie uchwycił. Bolała go ta niemoc powodowana zwłoką, bo tak ukochał błyskawiczną odpowiedź na przyjście weny.

Dziennikarska rzetelność każe jeszcze wspomnieć, iż Muzeum Diecezjalne oleje mistrza wypożyczyło, a sam profesor Rodziński wiele po przyjacielu pamiątek przyniósł.

Kto głód artystyczny w sobie znajduję, ten pójść i obejrzeć musi! Przed Czapskim czapkę z głowy zdjąć wypada…

www.inTARnet.pl

Tak w skrócie można scharakteryzować absolutnie genialną wystawę twórczości Adama Myjaka zorganizowaną przez miejskie BWA.

Eksponowane prace to dzieła ponadczasowe, uniwersalne, dające się interpretować pod każdą szerokością geograficzną. Artysta od lat pozostaje niezmiernie przejęty kondycją człowieka. Drąży jego psychikę, dotyka głębszych pokładów świadomości, a konkluduje niedopowiedzianą formą, w którą nadal ingeruje. Owo nano-szenie „poprawek” symbolizuje udręczonego człowieka, którego wyniszcza nieustanne zmaganie z własnym jestestwem i czasem. To jakby dążenie odwrócone: od doskonałości, formy skończonej do bryły naznaczonej coraz to głębszą szramą, plamą, brudem, cieniem… deformacją, napiętnowaniem, a które pozwala na uchwycenie istoty, duszy i indywiduum wreszcie. Rzeźby nabierają egzystencjalnego ciężaru, powoli odsłaniają rozdarte wnętrza. Może kiedyś ten konsekwentny artysta przywiezie je jeszcze raz do Tarnowa. Zobaczymy jak się postarzały, a on sam ewoluował.
Krzysztof Ziewacz

Co to jest Nordic Walking?

Nordic Walking to rewelaksacyjna forma ruchowej aktywności pozwalająca cieszyć się lepszą kondycją ciała i umysłu. Łatwa, intuicyjna odmiana chodu polegająca na marszu z nieodzownymi kijkami, które angażują także górne części ciała. Sama technika marszu jest połączeniem tradycyjnego spaceru (bez użycia kijów) lub chodu sportowego z techniką jazdy na nartach biegowych – odpychania się od podłoża.

„Należy przede wszystkim chodzić w sposób naturalny, z rozluźnionymi barkami i trzymaniem kijków i rąk blisko tułowia. Prawidłowy rytm marszu to połączenie naprzemiennej pracy ramion i kończyn dolnych, pamiętając o tym, że gdy lewa stopa wysuwa się do przodu, to również jednocześnie podąża za nią prawa ręka z kijkiem wbijanym w podłoże pod kątem około 60 stopni (nigdy prostopadle). Po odepchnięciu od podłoża pod koniec tego ruchu należy pamiętać, aby zrelaksować rękę co ułatwi również kolejne wbicia kijka. ”

Nordic Walking to dobry ruch dla wszystkich począwszy od sportowców potrzebujących urozmaicenia letniego treningu, poprzez aktywnie wypoczywających a skończywszy na osobach z problemami kończyn dolnych! Podobne do trekkingowych czy narciarskich kije pozwalają odciążyć za sprawą odpychania się od podłoża, stawy kolanowe i kręgosłup stanowiąc o popularności wędrówek nordyckich przede wszystkim wśród osób starszych. Nieco młodsi mają do dyspozycji bardziej dynamiczną, wersję sportową. Z powodu minimalnych wymagań Nordic Walking stanowi doskonały, bezinwazyjny sposób na ruch pod każdą szerokością geograficzną. Może go bowiem uprawiać z powodzeniem dosłownie każdy, o każdej porze roku i w każdym klimacie!

Masowa popularność Nordic Walking!
Nordic Walking odnosi sukces, ponieważ wychodzi naprzeciw potrzebom naszych czasów. Świetnie gospodaruje czas wolny będąc zarazem prozdrowotną, tanią i łatwą aktywnością ruchową, a przy tym rozrywką towarzyską, odpowiednią dosłownie dla każdego!
Historia Nordic Walking

Nordic Walking – po-chodzi z Finlandii
Nordic Walking datuje się na lata 20-te XX wieku, a wywodzi z Finlandii, kiedy to postanowiono nie rozstawać się z kijkami po zakończeniu sezonu narciarskiego. Powstała tą drogą idea całorocznego treningu biegowego szczególnie przydatna dla utrzymania formy w okresie letnim.

Starożytny kij pasterski i dwa kijki wędrowców
Można oczywiście twierdzić, iż korzenie Nordic Walking sięgają czasów starożytnych. Kijów do podpierania się podczas marszu w trudnym terenie od zawsze używali bowiem pasterze i pielgrzymi. Z czasem kij zaczął służyć także turystom przemierzającym tereny górzyste, a na stromych zboczach zaczęto nawet widywać wędrowców z dwoma kijkami.

Nordic Walking Fiński Patent
Fińscy specjaliści ze świata sportu i medycyny potrzebowali urozmaicić i zintensyfikować letni trening biatlonistów. Poszukali efektywnej formy ruchu, która zastąpi bieg narciarski i pozwoli utrzymać formę. Latem 1997 roku zaczęli „chodzić” z kijkami. Powstał nowoczesny Nordic Walking. Finowie zarezerwowali sobie prawo intelektualnej własności pomysłu.

Chodliwy Sport
Po zaktywizowanej już ruchowo Skandynawii, USA, Niemczech, Austrii i Szwajcarii Nordic Walking ciągle podbija świat. Błyskawicznie rośnie liczba uprawiających tę „nową” dyscyplinę. Kilka milionów entuzjastów świadczy nie tylko o modzie. Popularność ma głębsze uzasadnienie i wiąże się z aspektem zdrowotnym.

Co daje Nordic Walking ?
Rozwój cywilizacyjny przyniósł bierną, mało aktywizującą pracę siedzącą, która siłą rzeczy a raczej stagnacji generuje wady postawy, choroby kręgosłupa czy kończyn dolnych. W tym kontekście pojawienie się takiej idei jak Nordic Walking musiało zachęcić tłumy cierpiących na rozmaite schorzenia spowodowane brakiem ruchu. Dobroczynne działanie Spaceru Skandynawskiego tym różni się od zwyczajnego marszu, że angażuje także mięśnie górnej części ciała. Generalnie rzecz ujmując Nordic Walking zwiększa siłę, moc, wytrzymałość, koordynację, równowagę oraz redukuje tkankę tłuszczową. Poniżej nieco dłuższa lista zdrowotnych dobrodziejstw.

Nordic Walking wychodzi na zdrowie
• wzmacnia mięśnie zwłaszcza górnej części ciała!
• odciąża stawy i rozluźnia napięcia mięśniowe!
• skutecznie spala kalorie
• usprawnia układ oddechowy i sercowo-naczyniowy!
• przymnaża endorfin co się przekłada na lepszy nastrój
• odstresowuje przynosząc relaks i wytchnienie
• zapewnia stabilność jednocześnie pomagając utrzymać właściwą sylwetkę

Wzmacnia mięśnie
Spacer Skandynawski dzięki wykorzystaniu kijków zatrudnia mięśnie klatki piersiowej, ramion (tricepsy, bicepsy) i brzucha co bezpośrednio je wzmacnia doprowadzając cały organizm do tężyzny fizycznej o znacznie lepszej kondycji.
Odciąża stawy
Kijki stanowią wparcie odciążając dolne partie ciała, część ciężaru dźwigają bowiem mięśnie ramion co natychmiast skutkuje mniejszym naciskiem na plecy, biodra, kolana i piszczele. Korzystają na tym osoby ogólnie słabsze w tym z ranami czy kontuzjami. Stąd także bierze się popularność pośród osób starszych, którym dzięki kijkom łatwiej pokonywać dłuższe trasy oraz niedogodności terenu.
Spala kalorie
Forma spaceru jaką jest Nordic Walking redukuje do 20 % – 40 % więcej kalorii niż to ma miejsce nawet podczas biegania! Maszerując z kijkami spalimy około 400 kalorii (bez kijów tylko ok. 280 kalorii).
Poprawia oddech i krążenie krwi
Spacer Skandynawski dotlenia krew; powoduje obniżenie spoczynkowego ciśnienia krwi, poprawia tolerancję glukozy, redukuje zapotrzebowanie na insulinę, obniża cholesterol. Zwiększenie poboru tlenu (przeciętnie od 20 do 58 procent) zależy co prawda od intensywności i rytmu wbijania kijków, ale już nawet najmniej dynamiczny spacer wpłynie zbawiennie zarówno na nasz układ oddechowy jak i krwionośny powodując zmniejszenie zmęczenia psycho-fizycznego!
Wprawia w dobry nastrój
Przymnaża endorfin chroniąc przed depresją i nadmiernym stresem. System immunologiczny produkuje podczas spaceru endorfiny szczęścia, które odpowiadają za tzw. zadowolenie czyli dbają o dobre samopoczucie! Nordic Walking uprawiany na łonie natury przyniesie relaks, a wykonanie płynnych ruchów wraz rytmicznym wdychaniem świeżego powietrza ześle błogostan i harmonię.
Dla kogo jest Nordic Walking?
Nordic Walking u-chodzi za idealną formę ruchowej aktywności. Nauka ze względu na dynamikę i intensywność Wędrówek Nordyckich wyróżnia trzy poziomy zaawansowania: Zdrowotny, Fitness i Sportowy.

Technika rekreacyjno-zdrowotna
Zalecana dla osób z ograniczeniami ruchowymi, pozwalająca pracować nad swoją kondycją i zdrowiem, co istotne na niskim poziomie intensywności. Dodatkowo łącząca indywidualne – zdrowotne cele spacerowiczów z miłą atmosferą spotkań towarzyskich na wspólnych marszrutach. Specjalnie zaprojektowane kijki odciążają plecy i kręgosłup, przynosząc ulgę i komfort okolicom szyjno-barkowych. Nordic Walking by się cieszyć długim nie męczącym spacerem.
Technika fitness
Obliczona na spore wydatkowanie energii (aż do 46% więcej niż w stanie bierności) w niedługim czasie przynosi pożądane efekty. Wyższe niż przeciętne tętno (o 5-17 uderzeń) decyduje o natychmiastowym poborze energii i pozyskiwanej w zamian wytrzymałości organizmu osoby uprawiającej Nordic Walking. Na wędrówki można się wyprawiać samodzielnie, jednakże trening w grupie jest bardziej motywujący i przyjemny.
Technika sportowa
Najbardziej wymagająca forma forsownego spaceru łącząca zaprojektowany program treningowy z czasem relaksu. Technika pozwalająca odstresować napięcia jednocześnie wzmacnić wszystkie duże grupy mięśniowe najczęściej podczas górskich wspinaczek, pokonywania tzw. czasówek płaskich odcinków, biegania czy skakania w różnych warunkach.

Nordic Walking polecany wszystkim, jednak szczególnie znakomity okaże się dla osób:
• z nadwagą z powodu dużego wydatkowania energii
• które potrzebują wzmocnić mięśnie kończyn dolnych, prostowniki kończyn górnych, mięśnie tułowia, ramion czy barków
• chcących odzyskać kondycję bez zbytnich przeciążeń, szczególnie stawów, a szczególnie dla sportowców, którzy szukają urozmaicenia w swoich programach treningowych czy tez potrzebujących motywacji, aby zwiększyć swoją aktywność ruchową
• szukających alternatywnych form joggingu
• z problemami ortopedycznymi, zaburzeniami równowagi oraz z przypadłościami związanymi z ruchomością górnego odcinka kręgosłupa, a także z napięciem mięśniowym w okolicy barków i szyi
• poszukujących rehabilitacji ruchowej w tym pacjentów z dolegliwościami kardiologicznymi
• w podeszłym wieku

Jak zacząć uprawiać Nordic Walking?
Dobrze jest zacząć „chodzić” pod okiem instruktora, który nauczy prawidłowej techniki marszu i pomoże dobrać odpowiednie kije. Nordic Walking można uprawiać w każdych warunkach terenowych; zarówno nad morzem, w lesie, parku czy w górach w dodatku przez cały rok. Wystarczy jeden krok i już będzie się szło… po zdrowe runo żywotności!

Flesz-ar-tystyczne fluktuacje
Malarstwo Romka to kosmos synaptycznych tęsknot i ucieczek w niewiązane wymiary, gdzie boskość drga na odwiecznej strunie czasoprzestrzeni. Świat urzekający spienioną strukturą fizyki kwantowej, w której nieoznaczoność rodzi kształt, a ruchliwość plami się jaskrawie przyjazną barwą. Zmyślnie zmysłowa natura ujawnia znośność bytu dzięki wyplątaniu się z trój-wymiaru. Wirtualna witrażowość dodaje mocy i stanowi o nieprzeciętnych walorach dekoracyjnych. To jakby flesze, migawki krótkiej historii ludzkości, gdzie czas jest płynnym warkoczem i swym gwiezdnym pyłem skutecznie rozmywa poczucie chwili. Gęsta faktura wydobywa skondensowaną materię i odwieczną walkę żywiołowej natury. Fluktuacje nie determinują tu niczego. To chaos indywidualnych emocji, piękno nie dające się okiełznać, przyszłość nie znająca swego losu, alternatywna przeszłość. Te obrazy mają wieczną siłę rażenia. Nigdy się nie opatrzą bowiem dotykają istoty naszego bytu, pomagają rozwikłać zagadki naszego istnienia. Ja miałem to szczęście znać go od samego początku, kiedy jeszcze my „ławkowi” kolesie nie bardzo go rozumieliśmy. On się z tym urodził. Wykształcenie nie wiele ma tu do rzeczy. Artyzm wszczyna się w helisie, by potem wypluć się brutalnie, semiotycznie zmutować, spiąć skręconą materię i przynieść artyście aureolę sławy. Fleszar jest już w blasku flesza.

Retrospekcyjne re-kreacje Ewy
Jeśli nie wiadomo, gdzie wędruje Roman w swych pejzażach to przynajmniej wiemy, gdzie znaleźć Ewę, a właściwie to Ona nas odnajduje. Zaskakuje niezwykłą oczywistością. Filuternie ujmuje zwiewną lekkością i kobiecą kokieterią. Ewa przebywa w fantazyjnej krainie przeszłości. Na wyspowych cokolikach samotni ukazuje postacie wyobcowane, tęskniące, odległe, wyrwane z kontekstu. Jakby chciały gdzieś ulecieć, jakby zostały uchwycone w momencie tętnienia życiem. Obrazuje to ruch, który materializuje pofałdowana faktura kształtu. Lecz nie są to rzeźby smutne, ponieważ ową ucieczkę od realności równoważy szczypta autoironicznego komizmu, sytuacyjnego humoru, urokliwa groteskowość… Rzeźby Ewy są niedzisiejsze. Subtelnie dopracowana osobowość figurek odcina się od szorstkich postumentów, na które zostały wrzucone wichrem losu.

Krzysztof Ziewacz

Jazz jest już klasyką
100-letni już jazz, tak jak muzykę klasyczną, można zaliczyć do tych gatunków muzycznych, które cieszą się szczególną atencją koneserów. I dzieje się tak nie bez kozery, skoro jazz stawia przed słuchaczem pewne wymagania. Dzięki specyficznej, niedopowiedzianej frazie, zakreśla eter interpretacyjnych przestrzeni. Myślę, że ludzkość przyszłych wieków właśnie jazz uzna za muzykę naszych czasów! Coraz bardziej przenikająca inne muzyczne sfery kakofonia, reprezentująca muzykę poważną XX wieku, na to miano, jak sądzę, nie zasłuży! W taki oto sposób dochodzimy do zbiegu klasyki z jazzem. Wykonywanie klasyki na jazzowo ma już długą tradycję. Jak powiedział Filip Wojciechowski w czasie koncertu, niektórzy kompozytorzy w tym szczególnie J.S. Bach byli, sądząc z dzisiejszej perspektywy, niedoścignionymi jazzmanami! Utwory Bacha świetnie wpasowują się w jazzową estetykę. To gotowa strukturalnie muzyka, którą wystarczy rozpisać na instrumenty. Filip Wojciechowski przygotował również transkrypcje innych wielkich klasyków.

Koncert
Za otwieracz posłużyło pre-ludium J.S. Bacha, które okazało się iście jazzgotliwe. Jako drugi został zapowiedziany Chorał „Jesus bleibet meine Freude”. Urzekająca ballada w genialnej transkrypcji Wojciechowskiego tak ujęła publiczność, że długość aplauzu nie pozostawiła wątpliwości co do wyboru muzycznej perełki wieczoru. Trzeci utwór śmiało mógłby pretendować do miana muzyki filmowej. Instrumenty perkusyjne swym delikatnym szelestem zasiały ziarno niepokoju, na myśl przywiodły Komedę. W filmową pogoń rzucili się pozostali dwaj wirtuozi: to fortepian górował, to kontrabas przewodził. Raz jeden fortepianował po czym drugi kontrabasował, i wyścig trwałby jeszcze, jak to u jazzmanów, gdyby perkusista solistów nie skonstatował.
Po salwie braw zagościł odmienny, swojski klimat polskości, powiało romantycznym smutkiem. Sparafrazowany Chopin urokliwie wybrzmiewał pod kinetyczną energią zręcznych palców Wojciechowskiego. Cóż to? Czy to Chopin jeszcze? Zastanawiali się zafrapowani pozaprogramowym wybrykiem artystów wielbiciele synkopowanej klasyki. I rzeczywiście, jak wyjaśnił wodzirej, muzycy przepletli Chopina z Mozartem, Rachmaninowem i Korsakowem. Pianista oklaski otrzymał jeszcze w trakcie utworu będąc bo z takim namaszczeniem i wirtuozerią szarlatanował, że podziw musiał wzbudzić!
Muzykowali na przemian: lider „poważny” temat zapodawał, a sekcja rytmiczna dokładała jazgotu. Po galopadach nieco mniej dynamiczna kompozycja uwypukliła piękno brzmienia kontrabasu, który przejmująco łkał w towarzystwie cykającej perkusji. Z czasem przejmująco narastał metaliczny deszcz fortepianowych dźwięków, aż wybrzmiał cichutkim roszeniem perkusji. Czwarty utwór Chopina to znów była gonitwa, tyle, że delikatna, kiedy kontrabas ścigał się z fortepianem, a subtelna perkusja nie pozostawała obojętna i odpowiadała na zaloty lotnym filingiem. Więcej ognia wirtuozi wykrzesali w numerze piątym, po którym nastąpiła kolejna niespodzianka. Otóż zespół przedstawił własną kompozycję pod tytułem Mont. Dialog fortepianu i kontrabasu w przestrzeni dźwięku chińskiego gongu, ze ślicznym motywem przewodnim i kapitalnie rozbudowanymi wątkami pobocznymi. Program zakończyli z przytupem proponując słuchaczom Mazurek D-dur z góralską nutką i kakofonią dźwięku: dam da da dam da da dam… Na bis raz jeszcze zakrólowało piękno plumkającego jazzu.

Jak wygląda lekcja?

75 minut podzielone na część ustną i pisemną w formie treningu – symulowanego egzaminu:
30 minut – konwersacje

1. udzielanie bądź uzyskiwanie informacji
2. relacjonowanie
3. negocjowanie
4. opisywanie ilustracji

45 minut – trening pisemny:

1. słuchanie
2. czytanie
3. tekst użytkowy

Na bieżąco w razie luk uzupełniana jest wiedza z zakresu komunikacji, słownictwa i gramatyki. Dodatkowym atutem spotkań są praktyczne rady dotyczące sytuacji stresujących (jak “sprytnie” wyjść z egza-mina-cyjnej o-presji).
Zapraszam serdecznie przynajmniej na pierwsze darmowe spotkanie czyli tzw. ramówkę!
KONTAKT 667 675 292
CENA 30 zł